Trasa, nie droga
Większość dróg wokół Cairns ostatecznie zamienia się w zwykłą asfaltową szosę. Bloomfield Track nigdy tego nie robi. Na północ od Cape Tribulation asfalt po prostu się kończy, a dalej ciągnie się wąska, nieutwardzona trasa 4WD o wysokim prześwicie, która wspina się i opada przez las deszczowy, przecina kilka potoków i rzek bez mostów, aż w końcu dociera do niewielkiej społeczności Wujal Wujal, gdzie znów zaczyna się asfaltowa droga w stronę Cooktown.
Nie ma innego sposobu, by przejechać ten fragment wybrzeża. Jeśli chcesz dotrzeć lądem z Cape Tribulation do Cooktown, to jedyna trasa, i jest to trasa w pełnym, terenowym sensie tego słowa — nie prowizoryczny skrót, nie malownicza boczna droga i nie coś, do czego przystosowany lub ubezpieczony jest zwykły wynajęty sedan, SUV czy kamper.
Ta strona opowiada o tym, czym jest Bloomfield Track, jak wygląda okolica po obu jej stronach i dlaczego stosunkowo niewielu podróżnych przejeżdża nią samodzielnie. Wskazówki krok po kroku dotyczące pokonania jej własnym pojazdem znajdziesz w naszym przewodniku po jeździe 4WD. Zorganizowane jednodniowe wycieczki 4WD, które pokonują ten teren bez konieczności posiadania lub wynajmowania sprzętu terenowego, opisują wycieczki 4WD z Cairns.
Gdzie to jest na mapie
Bloomfield Track zaczyna się tuż na północ od Cape Tribulation, tam gdzie kończy się asfaltowa droga do Cape Tribulation, i biegnie przez około 32 kilometry do Wujal Wujal nad rzeką Bloomfield. Stamtąd asfaltowa droga prowadzi dalej na północ przez Ayton aż do Cooktown, więc nieutwardzony odcinek jest krótszy, niż większość ludzi się spodziewa — trudność jest skoncentrowana, a nie rozłożona na cały dystans. Licząc od Cairns, cały przejazd do Cooktown obejmuje około 220 kilometrów i zwykle zajmuje większość dnia, wliczając w to prom przez rzekę Daintree, jazdę na północ przez las deszczowy i sam nieutwardzony odcinek.
| Odcinek | Nawierzchnia | Przybliżony dystans |
|---|---|---|
| Cairns do promu przez rzekę Daintree | Asfaltowa | ~75 km |
| Prom do Cape Tribulation | Asfaltowa | ~35 km |
| Cape Tribulation do Wujal Wujal (Bloomfield Track) | Nieutwardzona, tylko 4WD | ~32 km |
| Wujal Wujal do Cooktown | Asfaltowa | ~75 km |
Gdy tylko przekroczysz rzekę Daintree linowym promem, jesteś już praktycznie poza siecią elektryczną w konwencjonalnym sensie — panele słoneczne i generatory zasilają większość tego, co istnieje na północ od rzeki — a zasięg telefonii komórkowej robi się słaby jeszcze przed samym początkiem Bloomfield Track. Zanim dotrzesz do nieutwardzonego odcinka, powinieneś już planować tak, jakby pomoc była daleko, bo tak właśnie jest.
Krajobraz: las deszczowy, który wpada wprost do morza
Powodem, dla którego ta trasa w ogóle istnieje, przecięta wprost przez teren zamiast go omijać, jest ten sam powód, dla którego cały region jest słynny: tutaj starożytny las deszczowy rośnie aż do samego wybrzeża, bez pasa upraw, miasteczek czy otwartego terenu pomiędzy. To jedno z niewielu miejsc na świecie, gdzie las deszczowy starszy niż rośliny kwiatowe styka się bezpośrednio z tropikalną plażą, a Bloomfield Track prowadzi wprost przez środek tego miejsca spotkania.
Po drodze baldachim drzew zamyka się miejscami na tyle gęsto, że przyciemnia południe dnia, a potem otwiera się na widoki wybrzeża, gdy trasa zbliża się do linii brzegowej. Przeprawy przez potoki przerywają jazdę regularnie — niektóre to nic więcej niż płytki strumyk płynący po skałach, inne to prawdziwy bród przez płynącą wodę — a każda z nich zmienia się w zależności od pory roku i deszczów z ostatnich dni. Nie ma stałej odpowiedzi na pytanie „jak głęboko jest w tym miejscu”, co jest jednym z powodów, dla których nie jest to trasa do improwizowania na luzie.
Teren po obu stronach trasy znajduje się w obrębie lasu deszczowego Daintree, części obszaru dziedzictwa światowego Wet Tropics of Queensland, a roślinność jest tu naprawdę starożytna — linie roślin nie występujące nigdzie indziej i struktura baldachimu, która w skali geologicznej niemal się nie zmieniła. To także kraina kazuara hełmiastego.
Kazuar hełmiasty porusza się przez ten fragment lasu, a trasa przecina część ostatniego spójnego siedliska, od którego zależy ten ptak, co jest jednym z powodów, dla których do trasy podchodzi się z większą ostrożnością niż do typowej wiejskiej drogi bocznej. Co robić, jeśli go zobaczysz, sprawdź w bezpiecznym obserwowaniu krokodyli, gdzie znajdziesz odpowiednik ostrożności dotyczący wody — potoki i ujścia rzek na tym odcinku to też siedlisko krokodyla różańcowego — nigdy nie sprawdza się głębokości brodu, wchodząc do niego ręką ani nogą.
Od Cape Tribulation do rzeki Bloomfield
Jadąc na północ od Cape Tribulation, asfalt kończy się w wyraźnie oznaczonym miejscu, a trasa niemal natychmiast się zwęża. Nawierzchnia zmienia się między ubitą ziemią, luźnym kamieniem, a po każdym deszczu — odcinkami miękkiego, głębokiego błota, które może unieruchomić słabszy lub napędzany na dwa koła pojazd w ciągu kilku metrów. Niski bieg terenowy to tu standardowa praktyka, a nie środek ostrożności na wypadek awarii. Nachylenie bywa strome, trasa wspina się nad niskimi pasmami przybrzeżnymi, po czym opada z powrotem w stronę systemów rzecznych zasilających w końcu rzekę Bloomfield.
Ten odcinek przecina kilka brodów przez potoki, a ich trudność jest pojedynczą, największą zmienną na całej trasie. Po suchym okresie bez deszczu przez kilka tygodni niektóre brody to niemal formalność. Po ulewnym deszczu — który w tej części Queenslandu może pojawić się z niewielkim ostrzeżeniem nawet w technicznie suchej porze — ten sam bród może w ciągu kilku godzin podnieść się znacznie powyżej wysokości osi. Miejscowi i operatorzy wycieczek sprawdzają warunki codziennie w miesiącach przejściowych; od podróżujących samodzielnie oczekuje się tego samego przed podjęciem decyzji, a także zawrócenia zamiast forsowania brodu, który wygląda wątpliwie.
Rzeka Bloomfield i Wujal Wujal
Nieutwardzony odcinek trasy kończy się przy rzece Bloomfield, przez którą przebiega niski most w pobliżu niewielkiej społeczności Wujal Wujal. To ziemia Eastern Kuku Yalanji, a samo Wujal Wujal jest społecznością, a nie przystankiem turystycznym — podróżni przejeżdżają przez nie z szacunkiem, a nie traktują go jako okazję do zdjęć czy atrakcję samą w sobie. W pobliżu wodospady Bloomfield Falls (znane też lokalnie jako Wujal Wujal Falls) zaznaczają miejsce, gdzie rzeka spada w stronę morza, i można je oglądać z publicznego punktu widokowego bez potrzeby wysiadania z pojazdu na dłużej.
Od Wujal Wujal droga znów jest asfaltowa, a charakter jazdy zmienia się całkowicie — to, co było powolnym, świadomym pełzaniem przez las, staje się zwykłą wiejską szosą na pozostałym odcinku na północ do Cooktown. Ten kontrast to część tego, co sprawia, że Bloomfield Track sprawia wrażenie prawdziwej granicy, a nie tematycznego objazdu: przez mniej więcej pół godziny jazdy jesteś na zupełnie innym rodzaju drogi, a potem już nie.
Wujal Wujal do Cooktown
Ostatni asfaltowy odcinek przebiega przez Ayton i podąża wzdłuż wybrzeża oraz nadrzecznych równin aż do Cooktown, niewielkiego miasteczka, gdzie James Cook wyciągnął na brzeg uszkodzony Endeavour na naprawę w 1770 roku. Podróżni pokonujący cały przejazd z Cairns do Cooktown przez Bloomfield Track wybierają przybrzeżną trasę przez las i szlak zamiast dłuższej, ale w pełni asfaltowej trasy w głębi lądu przez Atherton Tablelands i Mulligan Highway.
Trasa przybrzeżna jest krótsza na papierze i o wiele bardziej niezapomniana, ale nie jest szybsza, gdy weźmie się pod uwagę tempo jazdy na nieutwardzonym odcinku, i nie jest w ogóle opcją poza porą suchą. Więcej o miasteczku na końcu tej trasy znajdziesz w Cooktown i Dalekiej Północy.
Dlaczego pora deszczowa zamyka trasę
Pora deszczowa w Tropikalnej Północy Queenslandu trwa mniej więcej od listopada do kwietnia, a Bloomfield Track jest jedną z pierwszych tras w regionie, które się wtedy zamykają. Silny tropikalny deszcz zamienia nieutwardzoną nawierzchnię w błoto w ciągu kilku godzin, a brody przez potoki, które są łatwe do pokonania w porze suchej, mogą w porze deszczowej podnieść się do naprawdę niebezpiecznych przepływów powodziowych — to dokładnie ten rodzaj brodu, dla którego powstała regionalna rada „jeśli jest zalane, zapomnij o tym”.
Lokalne władze i operatorzy wycieczek zamykają lub zawieszają trasę podczas i po znaczących opadach, czasem na kilka dni z rzędu, i nie ma harmonogramu zastępczego: trasa otwiera się ponownie, gdy warunki na to pozwalają, a nie według grafiku.
To także powód, dla którego trasa jest wyraźnie wyłączona niemal z każdej umowy wynajmu w regionie, dla każdego pojazdu, o każdej porze roku — nie tylko w porze deszczowej. Standardowe umowy wynajmu samochodów i kamperów w Cairns i Port Douglas wymieniają Bloomfield Track (często obok tras na Cape York) jako konkretnie wyłączony obszar, co oznacza, że ubezpieczenie jest nieważne, jeśli tam pojedziesz, niezależnie od tego, jak sucho wygląda grunt danego dnia. Nawet prawdziwe pojazdy 4WD z wynajmu nie są automatycznie objęte ubezpieczeniem na tej trasie; przed założeniem czegokolwiek sprawdź konkretną umowę.
Dlaczego tak niewielu podróżnych przejeżdża nią samodzielnie
Zebrane razem te czynniki — tylko 4WD, brody przez potoki bez mostów, brak paliwa i zasięgu telefonu na całej trasie, wyłączenia w umowach wynajmu i sezonowe zamknięcie przez mniej więcej jedną trzecią roku — sprawiają, że większość odwiedzających to wybrzeże nigdy nie siada za kierownicą na Bloomfield Track. Ci, którzy to robią, zwykle należą do jednej z dwóch grup: tych, którzy przywieźli lub specjalnie wynajęli naprawdę zdolny, ubezpieczony pojazd 4WD i odrobili pracę domową na temat aktualnych warunków, albo tych, którzy dołączają do zorganizowanej jednodniowej wycieczki obejmującej ten odcinek jako część dłuższej trasy po Cape Tribulation i Daintree, pozostawiając doświadczonemu miejscowemu kierowcy pokonywanie brodów.
Dla większości osób nocujących w Cairns lub Port Douglas w ramach standardowej podróży praktycznym sposobem na poznanie tego krajobrazu — lasu deszczowego wpadającego do morza, północnego skraju dostępnego Daintree — jest jednodniowa wycieczka z przewodnikiem, a nie samodzielna wyprawa na północ od Wujal Wujal.
Jednodniowa wycieczka z przewodnikiem do Cape Tribulation obejmuje dostępne południowe podejście z kierowcą, który zna aktualne warunki dróg i brodów, bez konieczności posiadania własnego 4WD ani unieważniania umowy wynajmu. Jeśli priorytetem jest dzika przyroda i życie rzeczne, a nie sama trasa, rejs z przewodnikiem po rzece Daintree obserwujący dziką przyrodę obejmuje siedlisko krokodyla różańcowego dzielone przez całe to wybrzeże, z bezpiecznego pokładu płaskodennej łodzi.
Co zastępuje trasę dla większości odwiedzających
Sama Bloomfield Track jest trasą przejazdową, a nie celem z własnym zestawem przystanków, więc podróżni, którzy chcą poczuć ten krajobraz bez samej jazdy, zwykle skupiają się na atrakcjach w dostępnym obszarze Daintree i Cape Tribulation.
Przygodowa wycieczka po lesie deszczowym zbudowana wokół Cassowary Falls pozwala wejść w gęsty las Daintree pieszo i wodą, bez potrzeby posiadania 4WD, a wycieczka na linach zjazdowych nad koronami drzew przez Daintree stawia cię ponad podłożem lasu, zamiast przejeżdżać przez niego — naprawdę odmienny sposób na poznanie tego samego lasu deszczowego, który dalej na północy przylega do Bloomfield Track.
Żadna z tych opcji nie zastępuje faktycznego przejazdu przez trasę, i żadna tego nie udaje. Jeśli celem jest dotarcie lądem do Cooktown lub Wujal Wujal, wybór ogranicza się do odpowiednio wyposażonego 4WD z aktualną wiedzą lokalną albo specjalistycznej wycieczki zbudowanej właśnie wokół tego przejazdu — a nie ogólnej jednodniowej wycieczki do Cape Tribulation, która zwykle zawraca przy lub przed początkiem nieutwardzonego odcinka.
Praktyczne wskazówki, jeśli rozważasz samodzielny przejazd
Pojazd zdolny do pokonania tej trasy potrzebuje prawdziwego napędu na cztery koła z niskim biegiem terenowym, dobrego prześwitu i opon terenowych w dobrym stanie — nie crossovera z napędem na wszystkie koła reklamowanego jako „miękki terenowiec”. Sprzęt do odzyskiwania pojazdu (pas holowniczy, łopata i sposób komunikacji na wypadek problemów) to standardowa praktyka, a nie przesadna ostrożność, biorąc pod uwagę brak zasięgu telefonu na większości trasy.
Paliwo należy uzupełnić przed wyjazdem z Cape Tribulation, ponieważ między nim a Wujal Wujal nie ma pewnej stacji paliw, a nadajnik satelitarny lub PLB warto zabrać, jeśli jedziesz bez grupy zorganizowanej, ponieważ awaria w tym miejscu to naprawdę problem terenu odległego, a nie przydrożna niedogodność.
Czas ma tak samo duże znaczenie jak wyposażenie. Sprawdzenie aktualnego stanu drogi przed wyjazdem — u operatora promu przez rzekę Daintree, w Cook Shire Council lub w lokalnym biurze wycieczek w Cape Tribulation lub Port Douglas — to różnica między niezapomnianym przejazdem a pojazdem uwięzionym w błocie daleko od holownika. Nawet w porze suchej planuj przejazd przez nieutwardzony odcinek za dnia, ponieważ połączenie wąskiej trasy, ślepych wzniesień i nieoznakowanej dzikiej przyrody na drodze (w tym kazuarów) jest znacznie bardziej ryzykowne po zmroku.
Pobliskie przystanki warte uwzględnienia w trasie
Jeśli pokonujesz cały przejazd, Daintree Village i sama przeprawa przez rzekę są warte przystanku, zanim dotrzesz do początku nieutwardzonej trasy, a Cow Bay i Thornton Beach leżą tuż przy głównej drodze na podejściu do Cape Tribulation, pokazując ten sam krajobraz lasu deszczowego przechodzącego w wybrzeże w bardziej dostępnej, spacerowej formie. Szersze porównanie tego, jak ten fragment lasu deszczowego różni się od bardziej odwiedzanej strony Kuranda regionu, znajdziesz w Daintree kontra las deszczowy Kuranda.
Jeśli rozważasz nocleg na północ od rzeki zamiast pokonywania trasy za jednym razem, nocleg w Daintree opisuje, jaka ograniczona baza noclegowa istnieje i czego się po niej spodziewać. A jeśli kwestia samodzielnej jazdy jest wciąż otwarta, dojazd do Cape Tribulation szczegółowo opisuje asfaltowe podejście, zanim podejmiesz decyzję o kontynuowaniu dalej na północ.
Bloomfield Track: czego naprawdę się spodziewać
Czy można przejechać Bloomfield Track zwykłym wynajętym samochodem?
Nie. To trasa tylko dla pojazdów 4WD o wysokim prześwicie i każda większa wypożyczalnia w Cairns i Port Douglas wyłącza ją z ubezpieczenia dla zwykłych samochodów, aut 2WD i przyczep kempingowych. Przejazd wyłączonym pojazdem unieważnia ubezpieczenie w razie problemów.
Czy Bloomfield Track jest asfaltowana?
Żaden odcinek nie jest utwardzony. Na całej długości między Cape Tribulation a Wujal Wujal to nieutwardzona ziemia i kamienie, z odcinkami zamieniającymi się w głębokie błoto i wyrwy po deszczu, nawet w porze suchej.
Kiedy Bloomfield Track jest zamknięta?
Jest regularnie zamykana lub nieprzejezdna w porze deszczowej, mniej więcej od listopada do kwietnia, gdy poziom wody w brodach się podnosi, a nawierzchnia się rozmywa. Nawet w porze suchej jedna silna burza może zamknąć ją na kilka dni.
Ile czasu zajmuje przejazd Bloomfield Track?
Nieutwardzony odcinek między Cape Tribulation a Wujal Wujal ma tylko około 32 kilometry, ale jazda w niskim biegu terenowym może zająć ponad godzinę. Większość podróżnych traktuje cały przejazd z Cairns do Cooktown jako pełny dzień, a nie krótki objazd.
Czy potrzebne jest pozwolenie na przejazd Bloomfield Track?
Na przejazd samą publiczną trasą pozwolenie nie jest wymagane, ale przecina ona ziemie Eastern Kuku Yalanji i przebiega blisko obszarów społeczności w okolicy Wujal Wujal, więc traktuje się ją jako trasę przejazdową, którą pokonuje się z szacunkiem, a nie miejsce do eksplorowania poza trasą.
Czy na Bloomfield Track jest paliwo lub zasięg telefonu?
Praktycznie żadnego. Między Cape Tribulation a Wujal Wujal nie ma pewnej stacji paliw, a zasięg telefonii komórkowej zanika na większości trasy. Podróżni powinni mieć wystarczający zapas paliwa, wody i zaopatrzenia na cały przejazd.
Jaka jest alternatywa, jeśli nie mam 4WD?
Niemal wszyscy, którzy poznają ten fragment wybrzeża, robią to podczas jednodniowej wycieczki 4WD z przewodnikiem z Cairns lub Port Douglas, albo wracając na południe przez Cape Tribulation i objeżdżając do Cooktown asfaltową trasą w głębi lądu.
