Wat de Wet Tropics me leerden in een week

Ik had genoeg waarschuwingen over Cairns in het natte seizoen gelezen om bijna om te boeken naar juni. Iedereen die ik het vroeg zei hetzelfde: ga in het droge seizoen, mei tot oktober, wanneer de lucht blauw is en de zee kalm. In plaats daarvan ging ik in november, expres, vooral omdat de vluchten goedkoper waren en ik nieuwsgierig was naar wat iedereen meed. Een week later begreep ik zowel waarom mensen het mijden als waarom ik zou teruggaan.

Watervallen die ik niet herkende van de foto’s

Ik had Millaa Millaa Falls al honderd keer op shampoo-achtige foto’s gezien voordat ik ooit vertrok — een net gordijn van water dat in een stille poel valt, ieders foto van het Waterfall Circuit op de Atherton Tablelands. Wat ik in november aantrof was iets luiders en rommeligers: een brede, krachtige waterval die de hele kloof met lawaai vulde nog voor ik het platform had bereikt. Zillie Falls en Ellinjaa Falls, verderop op hetzelfde circuit, deden hetzelfde — gezwollen, aandringend, niets zoals de kalme ansichtkaartversie.

Barron Falls deed er nog een schepje bovenop. Ik had gelezen dat de waterval tegen het einde van het droge seizoen kan verschrompelen tot een straaltje, en toen ik bij het uitkijkpunt stond in het natte seizoen geloofde ik het meteen. De kloof was vol, de nevel bereikte het uitkijkplatform, en een paar minuten lang dacht ik nergens anders aan. Ik heb sindsdien foto’s van dezelfde plek uit september gezien en het lijkt nauwelijks dezelfde waterval. Als watervallen de reden zijn dat je naar de Atherton Tablelands komt, is dit de versie ervan die niemand je laat zien tot je er zelf naar op zoek gaat.

Een regenwoud dat voor één keer echt als een regenwoud aanvoelde

Het Daintree wordt aangeprezen als het oudst nog bestaande tropisch regenwoud ter wereld, en in het droge seizoen is het volgens mij makkelijk om dat feit te bewonderen zonder het echt te voelen. In het natte seizoen voel je het. Het bladerdak druppelt continu, de lucht is dik genoeg om tegenaan te leunen, en elk oppervlak — schors, blad, brugleuning — voelt licht vochtig aan.

Het is oncomfortabel op een manier waarbij het lastig is enthousiasme te veinzen, en het is ook precies wat het bos levend laat aanvoelen in plaats van aangeharkt. Tijdens mijn dagtocht naar Cape Tribulation wees de gids erop dat de ondergroei-planten die ik fotografeerde er maar ongeveer een half jaar zo uitzien — de andere helft, in het droge seizoen, staan ze bijna in rust.

Ik geef toe dat de vochtigheid me tegen de vierde dag begon op te breken. Het is niet subtiel, en niemand hoeft te doen alsof dat wel zo is. Maar ik zie het Daintree liever zo — dicht, druppelend, onmiskenbaar tropisch — dan een drogere, nettere versie ervan te zien en me af te vragen wat ik gemist heb.

De afwegingen die niemand mooier maakt, en dat hoort ook niet

Niets hiervan doet de echte redenen teniet waarom mensen deze maanden mijden. De hitte is meedogenloos en de vochtigheid houdt zelfs ‘s avonds niet op. Onweersbuien komen snel en hard opzetten, soms een hele middag lang, en ik verloor een volledige dag aan plannen door een bui die geen teken van bedaren gaf. Het kwallenseizoen loopt van ruwweg november tot mei, wat betekende dat elke wateractiviteit een kwallenpak vereiste, zonder uitzondering, hoe kalm het water vanaf de boot ook leek.

En dan is er het grotere risico, het risico dat gemakkelijk abstract blijft totdat je in de regio staat waar het daadwerkelijk gebeurde. Het cycloonseizoen loopt van november tot april, dezelfde maanden dat ik er was, en deze kust is eerder hard getroffen — Cycloon Larry raasde in maart 2006 door Innisfail, en Cycloon Yasi kwam in februari 2011 aan land bij Mission Beach en Tully. Ik heb niets in de buurt daarvan meegemaakt; de meeste weken in het natte seizoen zijn gewoon erg nat, niet catastrofaal. Maar ik ben opgehouden de waarschuwingen als standaardtekst te behandelen zodra ik door plaatsen had gelopen die die stormen nog terloops noemen, zoals andere plekken een overstromingsjaar of een strenge winter noemen.

Wat me daadwerkelijk overtuigde

De prijzen waren het stille, praktische deel van het verhaal. Kamers die in juli volgeboekt en duurder zouden zijn geweest, waren in november beschikbaar en goedkoper, en een paar touroperators noemden het seizoen openlijk in plaats van het te verdoezelen. Dat is op zichzelf geen reden om te gaan, maar samen met de watervallen en het regenwoud kantelde het de reis van “waarom zou ik dit doen” naar “waarom zou ik het niet doen.”

Ik ga niet doen alsof het natte seizoen voor iedereen de betere keuze is, of dat het stiekem zonnig is — de meeste dagen waren dat niet. Wat ik wel wil zeggen is dat het me een versie van de Wet Tropics liet zien die het droge seizoen simpelweg niet biedt: watervallen op volle kracht, een regenwoud dat aanvoelt alsof het daadwerkelijk beregend wordt, en een rustigere, goedkopere week dan ik in het hoogseizoen had gehad.

Als je de volledige uitleg wilt over waar je echt rekening mee moet houden — timing, inpakken, wat er open is — dat staat netjes beschreven in Cairns in het natte seizoen en het vijfdaagse reisschema voor het natte seizoen. Dit is enkel het pleidooi om te gaan, niet het hoe.

Veelgestelde vragen: de Wet Tropics bezoeken in het natte seizoen

Is het de moeite waard om Cairns en de Wet Tropics te bezoeken in het natte seizoen?

Ja, als je met open ogen gaat. Watervallen en regenwoud zijn op hun best en de prijzen dalen, maar cycloonrisico, vochtigheid en kwallen zijn reëel en mogen niet worden gebagatelliseerd.

Zijn de watervallen echt mooier in het natte seizoen?

Aanzienlijk. Millaa Millaa Falls en Barron Falls stromen tegen het einde van het droge seizoen allebei op een fractie van hun volume in het natte seizoen, en foto’s uit oktober tonen vaak een dunne, tamme versie van wat er in februari te zien is.

Hoe gevaarlijk is het cycloonseizoen echt?

Het is een reëel risico van november tot april, geen formaliteit — Cycloon Larry trof Innisfail in maart 2006 en Cycloon Yasi trof Mission Beach en Tully in februari 2011. De meeste weken in het natte seizoen verlopen met zware regen en zonder cycloon, maar de regio neemt waarschuwingen om goede redenen serieus.

Kun je tijdens het natte seizoen nog zwemmen?

Niet in de zee zonder kwallenpak, en nooit in riviermondingen, rivieren of mangroves nabij de kust vanwege zeekrokodillen. Zoetwaterplekken stroomopwaarts die duidelijk zijn aangegeven als zwemplek blijven een optie.

Dalen de prijzen echt in het natte seizoen?

Ja, zowel voor accommodatie als voor sommige tours, omdat het het laagseizoen van de regio is. Het is een van de eerlijkere redenen om dan te reizen, naast het landschap, niet in plaats ervan.

Is het natte seizoen een slechte tijd om het rif te bezoeken?

Tochten gaan nog steeds door, maar het zicht is over het algemeen minder dan in het droge seizoen en kwallenvoorzorgsmaatregelen gelden. Een dagtocht naar het Great Barrier Reef vanuit Cairns gaat bijvoorbeeld nog steeds door — je houdt gewoon rekening met een kwallenpak en matigt je verwachtingen over de helderheid. Als het rif de hele reden voor de reis is, blijft het droge seizoen de sterkere keuze.

Wat moet ik daadwerkelijk inpakken voor een reis in het natte seizoen?

Snel drogende kleding, een echte regenjas in plaats van een paraplu, en een droge tas voor alles wat elektronisch is. Ik onderschatte hoe constant de vochtigheid was en pakte te veel katoen in dat ik na de tweede dag amper nog droeg.

Verpest de regen een bezoek aan het Daintree of de Tablelands?

Het verandert het eerder dan dat het het verpest. Wegen kunnen overstromen en sommige doorwaadbare plaatsen sluiten tijdelijk, maar het bos en de watervallen zijn in het natte seizoen wellicht meer zichzelf dan op enig ander moment van het jaar.

Om het Daintree zelf in deze staat te zien, brengt een begeleide dagtocht naar Cape Tribulation je door het regenwoud met iemand die weet welke stops de modder waard zijn, terwijl een rivierboottocht met de Daintree-wildlifecruise een drogere manier is om hetzelfde bos vanaf het water te bekijken.

Als een volledige dag landinwaarts niets voor je is, dekt een begeleide dagtocht naar Cape Tribulation zowel het bos als de kustlijn waar de twee werelderfgoedgebieden samenkomen. En als je liever minstens één dag van de week op het rif richt, blijft een Premium Great Barrier Reef-cruise vanuit Cairns ook tijdens het natte seizoen varen, kwallenpakken inbegrepen.