Skyrail of de Scenic Railway: Wat Ik Weer Zo Zou Doen in Kuranda

De volgorde die iedereen aanraadt, en waarom ik ermee stopte

Elke lijst met tips voor Kuranda zegt hetzelfde: neem de trein omhoog, rijd met Skyrail naar beneden. Het is nette raad, en de eerste keer dat ik ging, volgde ik het zonder erbij na te denken. Het is ook, zo heb ik besloten na het twee keer in verschillende volgordes te hebben gedaan, de verkeerde volgorde als je eigenlijk het beste van beide wilt.

Ik schrijf dit niet om de praktische verschillen tussen Skyrail en de Kuranda Scenic Railway nog eens over te doen — die vergelijking bestaat al, en is een betere plek voor prijzen, dienstregelingen en welke stations met elkaar verbonden zijn. Wat ik hier wil betogen is smaller en persoonlijker: als ik vrij mag kiezen, ga ik nu omhoog met Skyrail en kom ik naar beneden met de trein, en die volgorde zou ik elke keer verdedigen.

De eerste keer, op de aanbevolen manier

Op mijn eerste reis stapte ik iets na negenen op de trein bij Freshwater Station, al denkend aan hoe lang de rij voor Skyrail zou zijn tegen de tijd dat we in Kuranda aankwamen. De trein zelf was net zo mooi als me was verteld: de gepolijste houten coupés, het plotselinge donker van de tunnels, het uitzicht dat zich opent bij het viaduct van de Stoney Creek Falls, waar iedereen tegen hetzelfde raam aan drukt. Het is echt bijzonder om te reizen op een spoorlijn die tussen 1886 en 1891 met de hand is uitgehakt, door vijftien tunnels en drieënnegentig bochten, en dat wil ik niet onderschatten.

Maar ik kwam in Kuranda aan al een beetje zonverbrand en een beetje gehaast, omdat ik de ochtend had ingericht rond het vaste vertrektijdstip van de trein en nu een dorp, een markt en een regenwoudwandeling in een steeds krapper wordend tijdsbestek moest passen voordat Skyrail voor die dag sloot. Tegen de tijd dat ik in de vroege middag in de kabelbaan stapte, was het licht boven de Barron Gorge vlak en heiig geworden, was de boardwalk bij Red Peak druk met mensen op hetzelfde schema als ik, en voelde de boomtoppen — het hele punt van Skyrail — als iets dat ik afvinkte in plaats van iets waar ik in opging.

De tweede keer, andersom, en waarom het werkte

Een jaar later, terug in Cairns voor een langer verblijf, deed ik het bijna per ongeluk andersom — de trein die ik wilde was vol, dus nam ik in plaats daarvan meteen ‘s ochtends Skyrail omhoog. Het bleek met ruime marge de betere ochtend, en niet om een subtiele reden: de boomtoppen om half acht zijn een compleet andere plek dan de boomtoppen om één uur ‘s middags.

De gondel glijdt over mist die nog in de dalen onder de Barron Falls hangt, de wandeling bij Red Peak is bijna leeg, en de lucht is nog niet veranderd in de dikke, drukkende hitte die tropisch Noord-Queensland bewaart voor het middaguur. Ik stond op het platform bij de Barron Falls met bijna niemand anders erbij, iets wat Skyrail normaal niet biedt.

Kuranda zelf was beter om onthaast aan te komen in plaats van te racen tegen een treindienstregeling. Ik nam echt de tijd voor het dorp, bracht meer tijd door bij Rainforestation Nature Park dan de eerste keer, en keek niet op de klok zoals de eerste keer, toen de laatste cabine van Skyrail het enige was dat tussen mij en de terugreis naar Cairns stond.

Toen, laat in de middag, nam ik de trein naar beneden. Dit is het deel waarvan ik niet had verwacht dat het het hoogtepunt zou zijn, maar dat was het wel. De coupés waren rustiger — de meeste dagjesmensen die met de trein omhoog waren gekomen, waren al weg, want zij hadden uren eerder Skyrail naar beneden genomen volgens het gebruikelijke schema.

Het licht door de vallei op de terugweg was laag en goudkleurig in plaats van het vlakke wit van het middaguur, en het viaduct bij de Stoney Creek Falls, dat op de heenweg de eerste keer een drukke fotostop was geweest, was nu iets waar ik echt rustig naar kon kijken in plaats van te vechten om een plek bij het raam. De trein blijkt een veel betere manier om een dag af te sluiten dan om er een te beginnen. Het is traag, een beetje nostalgisch, en dat zijn precies de eigenschappen die passen bij een ontspannen middag, veel meer dan bij een vertrek om negen uur met nog van alles voor de boeg.

Waarom ik deze volgorde verdedig en het geen kwestie van smaak vind

Ik wil eerlijk zijn: dit gaat eigenlijk niet om efficiëntie of drukterekenkunde, ook al pakken beide gunstig uit. Het gaat om wat elke ervaring je te bieden heeft, en op welk moment je in de juiste staat verkeert om dat op te nemen. Skyrail beloont alertheid en koelere lucht — je hoort scherp te kijken, beweging te spotten in de boomtoppen, de boardwalk bij Red Peak in je op te nemen zonder haast.

Dat is een ochtendstemming, geen middagstemming. De trein beloont een tragere vorm van aandacht — je doet niets, je kijkt gewoon naar een vallei die voorbijtrekt vanuit een vaste zitplaats, en dat is precies de gemoedstoestand waarin je om vier uur ‘s middags verkeert na een volle dag, niet om negen uur ‘s ochtends wanneer je nog gespannen bent voor wat komen gaat.

Mijn argument is dus niet dat het standaardadvies fout is vanwege logistiek. Het is dat het elke ervaring plaatst op het moment dat er het minst bij past. Draai het om, en Skyrail krijgt de frisheid die het nodig heeft, en de trein krijgt de ontspanning waar hij eigenlijk goed in is.

Wat ik iemand zou vertellen die voor het eerst gaat

Ik zou nog steeds zeggen: doe allebei — ik heb nog nooit iemand ontmoet die er spijt van had het ene te doen en het andere over te slaan, alleen mensen die er spijt van hadden er ook maar één over te slaan. Als je de praktische kant hiervan wilt weten — welke stations je moet boeken, hoe de combitickets werken, wat een retourtje kost tegenover een enkele reis — dat wordt elders goed behandeld en dat ga ik hier niet slecht herhalen.

Wat ik wel wil herhalen, is het ene advies dat ik na twee pogingen echt zou onderschrijven: ga omhoog in de kabelbaan terwijl de boomtoppen nog koel en stil zijn, breng je onthaaste uren door in het dorp en bij de afslag naar de Atherton Tablelands als je de extra halve dag ervoor hebt, en bewaar de oude spoorlijn voor de rit naar huis, wanneer traag en goudkleurig precies is wat je wilt. Het is een kleine omkering van een heel gangbaar advies, maar het veranderde de dag voor mij beide keren dat ik het probeerde, en ik denk niet dat ik het ooit anders zou kiezen.

Als je liever hebt dat iemand anders de timing volledig regelt, dan neemt een begeleide dag die beide onderdelen combineert — een gecombineerde tour met de Kuranda Scenic Railway en Skyrail regenwoud vanuit Cairns — de planning uit handen, al wil je dan nog wel vragen in welke richting ze het uitvoeren.

Voor een zelfstandige versie waarbij je je eigen volgorde bepaalt, is er de zelfstandige lus met de Kuranda-trein en bus-Skyrail vanuit Cairns, en de gold-class optie — de combinatie van Skyrail en Gold Class-trein vanuit Cairns — is de moeite waard als het treindeel is waar je van wilt genieten, wat, na twee pogingen, precies het deel is waar ik ook graag van geniet.

Vragen die mensen mij hierover stellen

Moet je eerst Skyrail nemen of de Kuranda Scenic Railway?

Ik neem Skyrail omhoog vroeg in de ochtend en de trein omlaag in de middag, precies andersom dan het gebruikelijke advies. Zo maak je de wandeling door de boomtoppen mee voor de hitte en de drukte, en bewaar je het trage, nostalgische tempo van de trein voor het einde van de dag in plaats van het begin.

Is de omgekeerde volgorde (Skyrail omhoog, trein omlaag) echt beter dan het standaardadvies?

Voor mij wel, twee keer zelfs. De standaardvolgorde zet de spanning van de trein voorop en laat de rustigere boomtoppenwandeling van Skyrail concurreren met de middaghitte en terugkerende drukte. Doe je het andersom, dan komt het rustigste, meest overpeinzende deel als laatste.

Is Skyrail of de trein mooier?

Ze laten je verschillende dingen zien. Skyrail brengt je in en boven de boomtoppen bij Red Peak en de Barron Falls. De trein laat je de bouwkunde zien: de tunnels, het viaduct bij de Stoney Creek Falls, en een breder zicht op de vallei vanuit de treincoupé.

Maakt de volgorde echt verschil, of is het toch hetzelfde?

Het maakt meer verschil dan ik verwachtte. Als je eerst Skyrail doet, kom je aan bij Red Peak in koelere, rustigere lucht. Doe je eerst de trein, dan kom je ontspannen aan, maar haast je je daarna door de boomtoppenwandeling voordat de middagdrukte en -hitte toeslaan.

Welke van de twee zou je overslaan als je maar tijd had voor één?

Ik zou geen van beide overslaan, en ik denk niet dat je er maar één moet kiezen. Het zijn twee verschillende ervaringen van dezelfde kloof, en juist beide doen is het hele punt van een dag Kuranda, geen compromis.

Is de Kuranda Scenic Railway de moeite waard als je Skyrail al hebt gedaan?

Ja, en dat is precies mijn punt. De trein krijgt meer van je aandacht zodra je de kloof al van bovenaf kent, omdat je wat je vanuit de coupé ziet kunt vergelijken met wat je vanuit de kabelbaan zag.

Waar vind ik dienstregelingen, prijzen en hoe je beide in één trip boekt?

Dat wordt goed behandeld in de vergelijking en de gids voor bezienswaardigheden, niet hier — dit stuk gaat over welke volgorde ik zou kiezen en waarom, niet over de logistiek van het boeken.