Hoe het is om een kasuaris tegen te komen

Ik zag mijn eerste kasuaris op een dinsdagochtend bij Etty Bay, en ik deed bijna alles goed — wat wil zeggen dat ik bijna helemaal niets deed.

Ik was de dag ervoor vanuit Cairns naar het zuiden gereden, op mijn gemak langs de kust, half in de veronderstelling dat dat hele kasuarisverhaal een van die anekdotes was die gidsen vertellen maar die nooit echt gebeuren met degene die luistert. Ik had de waarschuwingen gelezen. Ik had de borden gezien. Toch ging ik er, zoals je dat doet, van uit dat het iemand anders zou overkomen.

Ik had het mis, en hoe het daadwerkelijk verliep is het waard om eerlijk te vertellen, want het meeste wat online over kasuarissen wordt geschreven is óf een checklist van waar je er een kunt vinden, óf een ademloze anekdote over hoe dichtbij iemand kwam. Ik wil je vertellen hoe het echt is om tien meter van een bedreigde vogel te staan die je flink kan verwonden, en waarom het hele punt van de ontmoeting is om jezelf zo onopvallend mogelijk te maken.

De ochtend bij Etty Bay

Etty Bay is een kleine, beschutte baai ten zuiden van Innisfail, rechtstreeks omzoomd door regenwoud, en het is een van de weinige plekken ter wereld waar het bos en het strand elkaar bijna zonder overgang raken. Ik had geparkeerd bij de picknickoverkappingen en liep richting het water toen ik beweging opmerkte bij de bosrand, misschien vijftien meter verderop. Het duurde even voor ik besefte wat ik zag: een donkere, bijna oerse gestalte, groter dan ik verwachtte, die met een onhaastige, doelbewuste tred onder het bladerdak vandaan kwam.

Het was een vrouwtje, hoorde ik later van iemand die daar vaak kampeert — groter dan de mannetjes, met de hoge blauwzwarte helm op haar kop die het ochtendlicht ving. Ze lette niet op mij. Ze liep langs de rand van het zand zoals jij of ik langs een omheining zouden lopen, een route volgend die duidelijk al van haar was lang voordat het iemands strand was.

Mijn eerste ingeving, en daar ben ik niet trots op, was naar mijn telefoon grijpen. Mijn tweede ingeving, gelukkig, was degene die het won: stoppen met bewegen, en afstand scheppen in plaats van die te verkleinen.

Wat er echt in je lichaam gebeurt

Niemand vertelt je hoe letterlijk luid je eigen hartslag wordt op zo’n moment. Het is niet precies angst — ze toonde geen interesse in mij en geen agressie — maar er is iets aan dicht bij zo’n groot, zo oud ogend dier staan waardoor je lichaam het serieuzer neemt dan je verstand. Ik zette twee langzame stappen achteruit richting de overkapping, hield haar steeds in het oog zonder haar aan te staren, en liet haar in haar eigen tempo het open zand oversteken naar wat gevallen fruit bij de rotsen.

Ze kwam nooit dichter dan wat ik schatte op tien meter bij mij. Dat is geen toeval en geen geluk. Kasuarissen die zo’n afstand tot mensen bewaren, gedragen zich op een vreemde manier juist normaal — wild, waakzaam, niet geïnteresseerd in mensen anders dan als obstakels om omheen te lopen. De vogels die dichterbij komen, die zo naar picknicktafels of autoportieren lopen, zijn bijna altijd vogels die op een gegeven moment door iemand zijn gevoerd. Zodra een kasuaris leert dat mensen voedsel betekenen, verdwijnt de voorzichtigheid die iedereen veilig houdt, en die komt niet meer terug.

Ik stond zo’n vier minuten bij de overkapping terwijl zij ongestoord tussen gevallen fruit zocht, en zag haar toen omdraaien en teruglopen het bos in, precies zoals ze gekomen was. Dat was de hele ontmoeting. Geen interactie, geen oogcontact dat iets betekende, geen foto om aan iemand te laten zien — alleen een vrouw met een auto vol strandspullen die vier minuten lang doodstil bleef staan, zonder iets te doen.

Waarom niets doen precies het punt is

Wat me achteraf, terugkijkend, het meest verraste, was hoe weinig verhaal er in zat op de manier waarop verhalen meestal werken. Er was geen moment waarop ik iets bewees, geen benauwd moment, geen bijna-ongeluk om er een mooi kampvuurverhaal van te maken. En ik ben tot de conclusie gekomen dat dat precies is hoe een respectvolle ontmoeting met een kasuaris hoort te voelen — een beetje anticlimactisch, bijna saai, helemaal op de voorwaarden van de vogel.

Het had makkelijk anders kunnen gaan. Ik had een paar stappen dichterbij kunnen zetten voor een betere foto. Ik had heel stil kunnen blijven staan en haar kunnen laten naderen, mezelf wijsmakend dat ik kalm was in plaats van roekeloos. Mensen doen allebei, en meestal gebeurt er niets, wat precies de reden is waarom het patroon zich blijft herhalen tot het af en toe misgaat, voor de vogel of voor de persoon.

Een bedreigde diersoort met naar schatting nog maar vierduizend individuen verspreid over de Wet Tropics of Queensland heeft geen ruimte voor een cultuur van achteloze bijna-ontmoetingen. De afstand die je bewaart is niet alleen voorzichtigheid voor jezelf; het is een van de weinige dingen die een individuele bezoeker daadwerkelijk kan doen om een wilde populatie wild te houden.

Later die dag vertelde ik het aan een ranger bij de grens van Wooroonooran, half hopend op een soort bevestiging van mijn terughoudendheid. Hij knikte alleen en zei dat dat ongeveer is hoe een goede waarneming er altijd uitziet — kort, op afstand, onopvallend, voorbij bijna voor je doorhebt dat het gebeurd is. Hij had veel meer te vertellen over de gevallen die verkeerd aflopen: vogels die bij kampeerterreinen gevoerd zijn en nu bij vuilnisbakken wachten, bestuurders die geen vaart minderen op gemarkeerde oversteekplaatsen tussen Mission Beach en Innisfail, toeristen die een vogel in het nauw drijven voor nóg een foto. Geen van die verhalen eindigt zoals het mijne.

Al het andere dat de week vulde

De kasuaris was één ochtend uit een langere rondrit door het zuiden, en de rest van de tijd ging naar de delen van tropisch Noord-Queensland die niets van je vragen behalve komen opdagen. Ik bracht een middag door op een rustige wildlife-cruise op de Daintree River, verreweg de veiligere en betrouwbaardere manier om een zeekrokodil te zien dan iets met een rivieroever.

Een dag verder naar het noorden ging naar Cape Tribulation (het regenwoud dat tot aan de kust reikt) met een rondleiding door het regenwoud en langs de kust, en de tweede helft van de reis waren rifdagen — één op een catamaran voor een hele dag naar het buitenrif, en één waarvoor ik extra betaalde voor een halve dag met een helikoptervlucht gecombineerd met snorkelen, vooral om het rif en het regenwoud vanuit de lucht naast elkaar te zien.

Maar de kasuaris is waar ik op terugkom als mensen vragen hoe de reis nou echt was. Niet omdat het spannend was, maar juist omdat het het tegenovergestelde was — een herinnering dat de dieren hier geen publiek nodig hebben, en dat het beste wat je een dier kunt bieden is om vergetelijk te zijn.

Voordat je er zelf een gaat zoeken

Als een kasuariswaarneming deel uitmaakt van wat je naar dit deel van Queensland trekt, is het de moeite waard om je vooraf goed in te lezen in plaats van te vertrouwen op een verhaal zoals dit. Onze kasuaris-spotgids voor Mission Beach behandelt waar en wanneer waarnemingen het vaakst voorkomen, en onze bredere gids over veilig krokodillen bekijken behandelt het andere dier dat evenveel respect op afstand vereist.

Weet je nog niet waar je je basis wilt nemen, dan is Mission Beach vergeleken met Cairns een goed startpunt, samen met onze veiligheidsgids voor Far North Queensland.

De bestemmingspagina voor Mission Beach en Etty Bay zijn de twee plekken die het meest met dit soort ontmoetingen worden geassocieerd, allebei een paar uur ten zuiden van Cairns, dichtbij Dunk Island en de Tully River.

Als je reis ook Cape Tribulation of het regenwoud van Daintree omvat, geldt overal in de Wet Tropics of Queensland hetzelfde principe: dit is land van de traditionele eigenaren lang voordat het een bestemming voor wildlifekijkers is, en de dieren hier zijn nooit bedoeld geweest om voor bezoekers op te treden.

Wil je een vollediger beeld van de regio krijgen dan alleen die ene vogel op dat ene strand, dan behandelen onze gids over het regenwoud van Daintree, onze notities over Cape Tribulation als dagtrip, een overzicht van dingen te doen rond Mission Beach en ons advies over de beste tijd van het jaar om Cairns te bezoeken allemaal terrein dat dit verhaal bewust heeft opengelaten.