Cairns voor niet-zwemmers: ik ging nooit het water in en genoot van elke dag

Ik ben nooit een sterke zwemmer geweest. Niet “een beetje roestig”, maar oprecht ongemakkelijk zodra mijn voeten de bodem verlaten. Jarenlang leek dat een goed genoeg excuus om Cairns helemaal over te slaan — wat is het punt van naar het Groot Barrièrerif vliegen als je toch niet gaat snorkelen? Toen ging ik er echt heen, en het duurde ongeveer een dag om te beseffen dat ik het verkeerde probleem had zitten oplossen.

Cairns vraagt niet dat je zwemt. Het vraagt dat je komt opdagen, en geeft je vervolgens verschillende manieren om hetzelfde rif, hetzelfde regenwoud en dezelfde kustlijn te zien waar iedereen voor betaalt — de meeste daarvan brengen je nooit in open water.

Het ponton veranderde hoe ik dacht over “het rif doen”

Het keerpunt was ontdekken dat de meeste rifoperators twee compleet verschillende soorten tochten aanbieden, en slechts één daarvan gaat ervan uit dat je nat wordt. Kleine duikboten draaien om snorkelen en duiken. Pontons draaien om al het andere: een vast platform verankerd bij het rif met een semi-onderzeeër die over het koraal glijdt terwijl je droog binnen zit, een onderwater-uitkijkplatform, zondekken, en bij sommige operators een helikopterdek voor mensen die vanuit de lucht willen arriveren en nooit een boot hoeven aan te raken.

Ik boekte een dagje op een ponton bij het rif en verwachtte het gevoel te krijgen dat ik de “echte” ervaring miste. Dat gebeurde niet. Ik zag een school papegaaivissen over een koraalformatie bewegen vanuit een glazen semi-onderzeeër, terwijl een stel dat net klaar was met snorkelen bibberend weer aan boord klom, en ik denk oprecht niet dat een van ons meer zag dan de ander. Ik heb de volledige vergelijking van de twee apart uitgeschreven op Rifponton of kleine boot als je de details wilt, maar de korte versie is: pontons zijn geen troostprijs.

Als je het rif vanuit een compleet andere hoek wilt zien, lost een helikoptertransfer de zorg “zie ik wel genoeg” in één klap op. De helikopter- en riftour van een halve dag vliegt je laag over het water, en de vormen van individuele riffen — de blauwtinten, de zandeilandjes, de donkerdere geulen — zijn eerlijk gezegd makkelijker te lezen vanuit de lucht dan vanuit een duikbril. Ik ben op die tocht niet het water in geweest en voelde me geen seconde tekortgedaan. Meer hierover op Rondvluchten boven het Rif en het Regenwoud.

Voor een rustigere, socialere versie van hetzelfde idee geeft een volledige dagcruise naar het rif die stopt bij een ponton of voor anker gaat bij het buitenrif je lunch, dekruimte, en de optie om anderen te zien snorkelen terwijl jij dat niet doet. Niemand op deze boten checkt wie er nat werd.

Green Island, zonder het water

Green Island wordt voortdurend aanbevolen, en ik ging ervan uit dat die aanbeveling een ongeschreven verplichting inhield om de koraaltuin te snorkelen. Dat is niet zo. Bij eb kun je koraal zien vanaf het strand zelf, en de bosroute van het eiland — iets wat echt zeldzaam is op een koraaleiland — is een vlakke, schaduwrijke wandeling van twintig minuten rond het hele eiland.

Ik maakte die wandeling twee keer op één bezoek omdat ik het zo leuk vond, ging daarna op het zand zitten en keek naar het water in plaats van erin te gaan. Ik ben verder ingegaan op timing rond de getijden op Dagtocht naar Green Island, maar het punt staat op zichzelf: dit is een volledige dag uit voor iemand die nooit van plan is te zwemmen.

De Skyrail en de trein losten het regenwoud-probleem helemaal op

Ik had me voor de reis zorgen gemaakt dat het regenwoudgedeelte van Cairns ook water zou vereisen — rivieroversteken, zwemgaten, dat soort dingen. Dat hoeft niet. De Skyrail Rainforest Cableway droeg me boven het bladerdak van Barron Gorge met twee stops om over vlonderpaden door het bos te wandelen bij Red Peak en neer te kijken op de Barron Falls, en ik kwam terug naar beneden met de Kuranda Scenic Railway, die dezelfde kloof vanuit een compleet andere hoek doet, op een lijn die met de hand is uitgehakt in de jaren 1880.

De ene omhoog en de andere omlaag nemen is de standaardaanpak, en ik begreep waarom op het moment dat ik het deed — je ziet het bos eerst van bovenaf en dan er vanaf de zijkant, en geen van beide etappes vereist zelfs maar een natte schoen. De details over het combineren van beide staan op Skyrail en de Kuranda Scenic Railway.

Eenmaal in Kuranda zelf is het dorp helemaal te voet te verkennen: de markten, Birdworld, het Australian Butterfly Sanctuary, allemaal droog, allemaal lopend.

De stad zelf straft je niet af omdat je droog blijft

Dit is het deel dat me het meest verraste. Ik was ervan uitgegaan dat het centrum van Cairns vooral bestond als vertrekpunt, maar de Cairns Botanic Gardens bleek een van mijn favoriete ochtenden van de hele reis te zijn — vlonderpaden door echt laaglandregenwoud, tien minuten van mijn hotel, zonder dat er een boot geboekt hoefde te worden.

De boulevard van de Cairns Esplanade & Lagoon is het weten waard om wat het werkelijk is in plaats van wat je zou aannemen: het is een modderige vlakte bij eb, geen zwemstrand, en precies daarom bouwde de stad de gratis, met een badmeester bewaakte zoutwaterlagune, de Cairns Esplanade Lagoon, langs de boulevard.

Ik ging de meeste avonden bij de Lagoon zitten zonder er zelf in te gaan, en de wandeling over de boulevard bij zonsondergang werd een klein ritueel. Meer daarover op Heeft Cairns een strand? en Cairns Esplanade & Lagoon, want de verwarring tussen modderplaat en strand brengt veel eerste-keer-bezoekers in de war.

De zaterdagse gang naar Rusty’s Markets en een avond bij de Cairns Night Markets maakten de reis compleet met meer wandelen, meer eten, en nergens ook maar een druppel water in de buurt.

De Daintree zonder de zwemvoorbehouden

Ik maakte ook een dag naar Cape Tribulation met een begeleide tour, en het is de moeite waard om duidelijk te zeggen: dit is geen zwembestemming, ongeacht je niveau. De rivieren en riviermondingen daarboven herbergen zeekrokodillen, en niemand die er woont zwemt erin. In plaats daarvan nam ik de wildlifecruise op de Daintree River, wat de beste manier is om echt een krokodil in het wild te zien, veilig vanaf een platbodemboot, en er werd niets van mij gevraagd behalve komen opdagen.

Wat ik een niet-zwemmer zou vertellen die deze reis plant

Bouw je reisschema niet op rond wat je vermijdt. Bouw het op rond pontons, de kustlijn en bosroute van Green Island, de combinatie van Skyrail en trein, de Botanic Gardens, de markten, en een rondvlucht als je budget het toelaat. Dat is een echt volle week, geen afgeschaalde. Voor een bredere planningsstructuur leunt 4 Dagen in Cairns Zonder Auto precies op dit soort dagen met inbegrepen transfers en lopen-in-plaats-van-zwemmen, en Cairns met kinderen behandelt veel van dezelfde droge grond als je reist met mensen die ook niet zo van open water houden.

Ik vloog naar huis zonder ook maar één keer gesnorkeld te hebben, en had al besloten welk ponton ik voor de volgende keer zou boeken.